SUSRETI SA UMETNICIMA: DRAGAN BUNJEVAC

Poznati jagodinski glumac već tri godine u službi Sabornog hrama Svetih apostola Petra i Pavla u Jagodini

Od davnih vremena je poznato da umetnost podrazumeva duhovnost, a neretko se dešava i obrnuto. Nebrojeno je primera kroz istoriju ljudske civilizacije koji samo ilustruju ovu neminovnost ili, kako bi neko rekao, spontanu i prirodnu pojavu. Dovoljno je pomenuti samo Rastka Nemanjića – Svetog Savu, monahinju Jefimiju i Kneginju Milicu, a samo iz novijeg perioda podsetiti na vladiku Wegoša, Svetog Nikolaja Velimirovića, Jovana Dučića, Aleksu Šantića, Jovana Jovanovića Zmaja, Lazu Kostića, Milića od Mačve, Slobodana Rakitića, Matiju Bećkovića – sve do najmlađih koji su krenuli ovim vrletnim i nesaznajnim stazama. Svakako i da nema umetnika koji ne nosi duhovnost u sebi, kao ni pravog duhovnika koji u sebi nema i nešto umetničko. Doduše, retko se događa da se to baš i direktno ovaploti, a upravo to se dogodilo sa poznatim jagodinskim glumcem Draganom Bunjevcem koji od pre tri godine radi kao crkvenjak pri Sabornom hramu Svetih apostola Petra i Pavla u Jagodini.

– Od malena sam vaspitan u hrišćanskom duhu tako da sam, ponajviše, zahvaljujući pokojnoj majci Staki, koja je bila veliki vernik, iz srca i duše zavoleo pravoslavlje. Još kao dete redovno sam išao u crkvu i na pričešća i kasnije tako vaspitao i svoju decu. Jednostavno, vera mi donosi spokoj i mir, a siguran sam da bez vere nema ni prave umetnosti – počinje svoje glasno razmišljanje o vezi duhovnosti i umetnosti jedan od najpoznatijih jagodinskih glumaca današnjice.

Dragan Bunjevac je rođen 1961. godine u Jagodini, gde i sada živi i radi. Glumom se aktivno bavi od 1985. godine i od tada do danas u pozorištu ,,Stanislavski”, Dramskom studiju Društva za kulturu ,,Kablovi”, Gradskom pozorištu Jagodine i Pozorištu iz Paraćina ostvario je oko 60 premijera i na brojnim malim i velikim scenama Srbije, Crne Gore i Republike Srpske odigrao, sveukupno, više od šest stotina predstava. Laureat je nagrade „Kristalna prizma” Kulturno – prosvetne zajednice Jagodine, Zlatne plakete Društva za kulturu „Kablovi” i više nagrada sa takmičenja dramskih amatera regionalnog značaja.

– Ja sam, zapravo, glumom počeo da se bavim još kao srednjoškolac kada sam zajedno sa Mićom Veljkovićem, sadašnjim direktorom jagodinske Gimnazije, i Milićem Jovanovićem, prvakom Srpsko – knjaževskog teatra „Joakim Vujić” iz Kragujevca igrao u skeču „Pogrebno preduzeće”. Skoro deceniju kasnije ozbiljnije sam zaigrao u pozorištu „Stanislavski” kod reditelja Milana Veselinovišća, a onda prešao u DZK „Kablovi”, pošto sam tamo i radio, i tamo se afirmisao kao glumac tako da sam, po povratku sa ratišta, po pozivu došao u Gradsko pozorište Jagodine gde sam i danas, mada sam imao par izleta – u Pozorištu iz Paraćina i DZK ,,Kablovi” – objašnjava ovaj svestrani glumac koji gotovo podjednako odgovorno igra i komične i dramske uloge mada priznaje da mu ove prve više leže.
Trenutno (veoma uspešno) igra u predstavama „Ranjeni orao” (sudiju Đurovića – jednu od glavnih muških uloga) i „Simfonija radosti” Gradskog pozorišta Jagodine i predstavi „Opšta bolnica” (jednu od dve glavne uloge) Dramskog studija Društva za kulturu ,,Kablovi” koja je postavljena povodom obeležavanja 60 godina postojanja i rada ove ugledne intitutcije. Novu premijeru očekuje 14. marta pošto se u Gradskom pozorištu Jagodine priprema komedija ,,Svinja” Branislava Nušića u režiji Dragana Stevanovića koja će, u okviru pratećih manifestacija, učestvovati i na ovogodišnjem pozorišnom festivalu ,,Dani komedije”. Popularni Bunja u ovoj predstavi opet igra jednu od glavnih uloga – Nikolu, a ostala tri lika tumače iskusna Violeta Pešić i mladi Marija Miladinović i Ratko Petrović.

– Po obrazovanju sam mašinski tehničar i godinama sam radio u Industriji kablova u Jagodini, a u izvesnom periodu, paralelno, i honorarno, kao komercijalista, u Biro – servisu za preciznu mehaniku, a godine 2003. odlučio sam se da realizujem ponuđeni socijalni program, pa sam par godina radio neke druge dodatne poslove. Od 1. novembra 2010. godine sam u službi Sabornog hrama Svetih apostola Petra i Pavla u Jagodini. Služim Bogu u prodavnici, palionici i crkvi.

Još kada sam se vratio sa ratišta, godine 1992, postao sam član tadašnjeg mešovitog crkvenog hora pri Sabornom hramu, a posle nekoliko godina dobio sam i blagoslov od počivšeg episkopa šumadijskog dr Save (Vukovića) da upišem Teološki institut, ali zbog tadašnjih finansijskih problema u tome nisam uspeo. Ipak, neka viša sila nije mi dala da se odvojim od crkve i ,evo, već skoro tri godine sam svakodnevno ovde. Lepo sam primljen od celog bratstva, sveštenstva i kolega i u potpunosti sam posvećen crkvi i pozorištu. Svakako da umetnost i vera idu ruku pod ruku, jer ako ne verujete u nešto vi ništa i ne možete da ostvarite – poručuje na kraju razgovora za ,,Novi put” poznati jagodinski glumac i crkvenjak Dragan Bunjevac.

Bajo Džaković
foto: A.Dobrosavljević